Aşoka Sütunu

Yeni Delhi'deki bir mabedin avlusunda ... kaynaklanmış demir parçalardan ibaret bir sütun bulunur. Bu sütun 4000 yıldan fazla bir zamanın aşındırma etkilerine maruz kaldığı halde her hangi bir paslanma izi taşımamaktadır. Ayrıca kükürt ya da fosfordan da etkilenmemiştir. Burada kadim zamanlardan kalma bilinmeyen bir alaşım yüzümüze bakıp durmaktadır.

Burada asıl hayret verici olan demir sütunun özel nitelikleri değil, von Daniken'in sadece üç cümlede (orijinal metin 3 cümledir, ben birini 2 yaptım) nasıl dört yanlış yapabildiğidir.

İlkin, Mehaurali'nin Demir Sütunu aslında Delhi'de değil, Delhi yakınında bir yerdedir.

İkincisi, 4000 yıllık değil, yaklaşık 1500 yıllıktır.

Üçüncüsü kaynaklanmış ... parçalardan değildir; aslında o tek bir parça demirdir.

Son olarak, bilinmeyen bir alaşım değil, saf demirdir.

Von Daniken yine de bir şeyi doğru vermiş: Demir Sütun tamamen paslanmazdır.

A L Basham'ın Hindistan'daki Harika'da yazdığına göre, sütun 5. yüzyılın başlarında ölen bir kralın (muhtemelen Chandra Gupta II) ebedi tapınağı olmak üzere bilerek bu şekilde yapılmıştır.

Ona göre sütunu paslanmaktan koruyan metalin büyük saflığıdır. Paslanma (ya da oksidasyon) prosesi katalizör gerektirir. Demir Sütun kimyasal olarak neredeyse tamamen saf olduğundan onda katalizör bulunmuyor. Avrupa'da yüz kadar yıl kadar önce iyi bir demir imalathanesinin başarabileceği bir işi o zamanda başardıklarına göre zamanın Hint metalurjistleri zamanlarına göre epey ileride olmalılar. Bu işin dış uzaydan gelen bir teknolojiyle açıklanmasına gerek yoktur.

Bu arada, Von Daniken sonunda bunu Playboy'da yayınlanan bir mülakatta kabul etti. Şöyle dedi: " ... Tanrıların Arabaları'nı yazdığımda o demir sütunla ilgili olarak elimdeki bilgi o kadardı. Daha sonra elime başka araştırmalar geçti ve tamamen farklı sonuçlar çıktı, bu nedenle o demir şeyini unutabiliriz."