Anlar

Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim yaşama,
ilkinden daha çok hata yapardım,
kusursuz olmaya çalışmaz,
sırt üstü yatardım.
İlkinde olmadığım kadar neşeli olur,
çok az şeyi ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla,
daha cok riske girer, yolculuk ederdim daha fazla.
Daha çok gündoğumunu izler, daha çok dağa tırmanır,
daha çok gölde yüzer,
bilmediğim yerleri daha cok gezerdim.
Dondurmayı doyasıya yerdim, bezelyeyi daha az
gerçek sorunlarım daha çok olsa da, hayaliler mutlak az.
Elbette mutlu anlarım oldu.
Yeniden başlayabilseydim eger, yalnız mutlu anlarım olurdu o kadar,
farkında mısınız bilmem; yaşam budur zaten, anlar, sadece anlar.

Hiçbir yere termometre, şemsiye, su almadan gitmeyenlerdendim ben.
Yaşama yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbirini taşımazdım, katiyen!
Yeniden başlayabilseydim eger, ilkbaharda ayakkabılarımı fırlatır da
sonbahar sonuna dek yürürdüm çıplak ayaklarımla.
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin zevkine varır,
doyasıya oynardım çocuklarla, bir şansım daha olsaydı eğer.

Ama seksenbeşimdeyim şimdi ben.
Düşünüyorum, anlayabiliyorum, ne var ki ölüyorum.